Terugblik lezing Manu Keirse

De lezing is hier nogmaals te horen.

Op woensdagavond 20 november was het erg mistig, wij waren er niet gerust op dat Manu Keirse, klinisch psycholoog en hoogleraar, in dit weer zou kunnen afreizen vanuit Vlaanderen naar Raalte. Per slot van rekening was hij 74 jaar… Maar op de afgesproken tijd stond er een vitale, energieke man voor ons die geroutineerd zijn zaakjes uitpakte en installeerde op een daarvoor bestemde tafel.

Het publiek kwam binnen, er moesten stoelen worden bijgezet en – na een introductie door wethouder Gerria Toeter – begon de spreker met een zachte stem zijn verhaal. Hij nam het gehoor mee in zijn eerste aanraking en verdere omgang met de dood. Alles daarover, zo vertelde hij, had hij geleerd van mensen die ermee te maken hadden gehad. Het leven was zijn leerschool geweest en had hem in staat gesteld het onderwerp ten diepste te benaderen. Hij begon met een sprookje: Er waren drie bomen die een flinke tak hadden verloren. De eerste boom was blijven leven, maar er was nauwelijks een blaadje aan de boom gekomen, de tweede boom had het verlies van de tak niet kunnen overleven en was bij de eerste de beste storm omgewaaid, maar de derde boom had zich kunnen verwarmen aan de zon, de wond was hersteld en stond weer in volle bloei. Deze metafoor kwam verder op de avond een paar keer weer langs.

Hij brak ook een lans voor de omgang met kinderen die bij de dood betrokken raken. Neem kinderen serieus, zei hij, want kinderen hebben ook recht op juiste informatie om hun ideeën erover te leren vormen. Houd je ze weg bij de dood dan belet je hen op hun wijze de rouw door te maken. Daarnaast is het voor kinderen niet anders dan voor volwassenen, want uiteindelijk is de dood voor iedereen ongewis.

Nabestaanden leren soms moeilijk om te gaan met het verlies en dat komt omdat de directe omgeving snel de dagelijkse dingen weer oppakt. Na een tijdje vindt men dat er weer verder geleefd moet worden. men kan de verwerking die een nabestaande heeft maar moeilijk plaatsen. Soms voelt een nabestaande hun dierbare van zeer dichtbij en heeft hier een bijna fysieke ervaring mee. Als dat langer bestaat dan de omstanders normaal vinden, classificeren zij het dan als hallucinaties, maar – benadrukte Manu Keirse enkele keren in zijn betoog – het zijn normale reacties van normale, evenwichtige mensen.

Na een vragenrondje was het einde van de avond daar, een avond met een gouden randje. 

De lezing van Manu Keirse is opgenomen en kan beluisterd worden via de website.

Werkgroep Activiteiten